آرشیو اسفند ماه 1404

فعلی ، زغال سنگ در این کشور حدود 4000 سال دوام خواهد داشت؛ اما اگر نرخ فعلی افزایش مصرف حفظ شود، تنها 100 سال دوام خواهد آورد! خوشبختانه برای آیندگان منابع گرما، نور و نیرو وجود دارد که مانند سوخت‌ها تمام‌شدنی نیستند. برای مثال، نیروی آب یک دارایی دائمی است و منابع انرژی تمام‌نشدنی دیگری مانند گرمای خورشید و گرمای درونی زمین نیز وجود دارند که نبوغ انسان روزی آنها را به خوبی به کار خواهد گرفت. با احترام از «عصر زغال سنگ» ماشین‌های مخصوص حمل مواد منفجره به داخل معادن مطالعه تکمیلی اصول و عقاید زغال سنگ نوشته‌ی دبلیو جی نیکولز داستان زغال سنگ آمریکایی نوشته‌ی دبلیو جی نیکولز یک سال در معدن دعانویس صدرا زغال سنگ نوشته‌ی جوزف هازبند کتاب سال اداره معادن ایالات متحده داستان یک تکه طلسم نویس زغال

سنگ نوشته‌ی ای.ای. مارتین میدان‌های زغال‌سنگ ایالات متحده (سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده، مقاله تخصصی ۱۰۰) نوشته‌ی آقای کمپبل ⁂ اطلاعات دعا مربوط به این کتاب‌ها را بهترین دعانویس شهر می‌توان از طریق درخواست از سردبیر مجله‌ی «مِنتور» دریافت کرد. نامه سرگشاده زغال سنگ «یک پرسش داغ» است که باید هر روز به آن پاسخ داده شود. زغال سنگ گرما، نور و نیرو - و هزار و یک محصول جانبی مفید - را تأمین می‌کند و موضوعی همیشه حاضر و همیشه پربار برای بحث‌های عمومی و خصوصی جادو و طلسمات است. ما مردم عادی چیزهایی از کاربردهای متنوع زغال سنگ در امور بزرگ جهان می‌دانیم، اما آن را عمیق‌تر و حیاتی‌تر در قالب‌هایی دعانویس کازرون که جادو و طلسمات به رفاه شخصی ما کمک می‌کند، می‌شناسیم.

زغال سنگ، در زندگی روزمره - و دعا شبانه - ما، به معنای گرما و نور است. به معنای آسایش خانه است - و اگر این «آسایش زغال سنگ» از ما دریغ شود یا حتی محدود شود، فریادی فوری و قدرتمند سر می‌دهیم. و چرا که نه؟ سلامت یک جامعه می‌تواند تحت تأثیر چند روز بی‌گرمایی به طرز مهلکی قرار گیرد. تجربه زمستان گذشته به ما نشان داده است که چقدر به دعانویس جهرم سوخت وابسته هستیم، نه تنها برای تجمل و آسایش، بلکه طلسم نویس برای خود زندگی. چرا ما به این همه گرما نیاز داریم؟ بسیاری از مردم زمین با طلسم نویس گرمای بسیار کمتری از آنچه که ما لازم می‌دانیم، به راحتی کنار می‌آیند.

اروپایی‌ها و آمریکای جنوبی‌ها ما را «ملت گرم‌شده بهترین دعانویس شهر با بخار» می‌نامند. چرا ما باید کاملاً و با خفت تسلیم سلطه‌ی زغال‌سنگ قدیمی شویم؟ همانطور که اوون مردیت گفته است، درست است: «انسان متمدن نمی‌تواند بدون آشپز زندگی کند»؛ و نور در تبدیل طلسم ساعات شب به نفع خود بسیار مهم جادو و طلسمات است؛ اما چرا باید اینقدر دعانویس مرودشت گرم باشیم؟ بشریت در یک اتاق گرم خلق نشده است، و نژاد بشر در دوران کودکی خود با آتش زغال‌سنگ یا اجاق گاز پرورش نیافته است. انسان اولیه بخاری خودش بود. او مجبور بود آتش را کشف کند و سپس از آن استفاده کند.

او در ابتدا توسط طبیعت با بدنی گرم تغذیه می‌شد و اکنون راه‌های مصنوعی برای گرم‌تر کردن آن پیدا می‌کند. آیا تمدن ما را تا حدی نازپرورده نکرده است که منابع گرمازای اصلی ما را مختل کرده و گرمای اجباری را جایگزین آن کرده است که ما را ناتوان کرده است؟ پزشکان به ما می‌گویند که بسیاری از بیماری‌ها از گرمای مصنوعی طلسم - که می‌توان آنها را بیماری‌های داخلی نامید - ناشی می‌شوند، بیماری‌هایی که امروزه با کنار گذاشتن گرمای مصنوعی و بازگشت به طبیعت درمان و گاهی درمان می‌شوند. آیا این به این دعانویس راسک معنی است که من پیشنهاد می‌کنم به شرایط اولیه برگردیم و از گرما دست طلسم بکشیم؟ نه، در واقع.

من زمستان گذشته به اندازه کافی رنج کشیدم. من طرفدار این نیستم که ناگهان از گرما دست بکشیم. اما من به شدت از کنار گذاشتن تدریجی گرمای مصنوعی حمایت می‌کنم. اکثر ما زندگی بیش از حد گرمی را تجربه می‌کنیم - تا جایی که سلامتی خود را از دست می‌دهیم. لوله بخار، مانند یک مار پیتون عظیم، حلقه‌های خود را به دور ما می‌بندد و به تدریج منابع حیاتی بومی ما را خفه می‌کند. طلسم در سردترین روزهای زمستان، مردی سفیدمو، تقریباً هفتاد ساله، را می‌توان جادو و طلسمات دید که بدون کلاه، تنها با شلوار سبک «پالم بیچ» و یک پیراهن ابریشمی گشاد در خیابان‌های نیویورک قدم می‌زند.

کیسه تو را از بسیاری از خطرات - از بسیاری از مشکلات - نجات خواهد داد.» «باشد که به من کمک نکند.»[127] شاهزاده با زمزمه‌ای ضعیف گفت: «الان؟» «آه، اگر این اتفاق نیفتد، تمام امید فرار از بین می‌رود.» با تلاش فراوان طلسم دستش را به پهلو لغزاند. با انگشتان لرزان، قفل کیسه‌اش را باز کرد و به زغال درخشانی که درون آن بود، دست برد. آن را بیرون دعانویس شاهرود کشید و در همان حال احساس کرد که از جادو آتش گرفته است. آن را به شنل غول فشار داد. بلافاصله سوراخی در چین‌های آن ظاهر شد که به سرعت گشاد شد.

هوا به داخل هجوم طلسم نویس آورد و شاهزاده را با طراوت خود زنده کرد و به او شور و شوق و شجاعت تازه‌ای بخشید. در آن زمان او آنقدر خوب از سلاحش استفاده کرد که کمی بعد، روزنه بهترین دعانویس شهر بزرگی در چین‌های ضخیم آن پیش رویش ظاهر شد که می‌توانست به راحتی از آن عبور کند. شنل در دستان غول هنوز با سرعتی سرسام‌آور می‌چرخید. دعانویس لار شاهزاده رادیانس، که از میان آن به بیرون نگاه می‌کرد،[128] در آن روزنه، طلسم هفت تپه طلسم نویس خاکستر و دشت وسیع خاکستری، گیج و منگ، بهترین دعانویس شهر دور تا دور زیر پایش می‌چرخیدند. با این حال، او نترسید.

خود را آماده کرد تا از روزنه‌ای که ایجاد کرده بود، بپرد که ناگهان غول شنل خود را با شدت به جلو پرتاب کرد. فوراً شاهزاده با جادو و طلسمات چنان نیرویی به هوا پرتاب شد که از دسترس یا دید دشمنانش بسیار دور شد. شنل قرمزش مانند بال‌های بزرگی که او را به سرعت به جلو و عقب می‌بردند، دور او گسترده شد تا اینکه سرانجام به آرامی آرام گرفت و به او اجازه داد در دعانویس استهبان مکانی امن فرود آید. غول، بی‌خبر از اینکه شاهزاده رادیانس دیگر در قدرتش جادو و طلسمات نیست، شنل عظیم خود را به طور ناگهانی پیچ و تاب داد.

شنل فوراً به اندازه سابقش دعا کوچک شد و او آن را به درون گودال بین هفت تپه انداخت. سپس پیروزمندانه رو به پری زمین کرد. [129] ناگهان غول شنلش را پرتاب کرد ناگهان غول شنلش را با جادو و طلسمات شدت به جلو پرتاب کرد او غرید: «حالا بیا و هر چه می‌خواهی بردار، زیرا این شاهزاده بدبخت بدون شک جادو و طلسمات کاملاً نابود شده است.» پری زمینی شرور با لرزشی از شادی به بهترین دعانویس شهر بیرون دوید، مطمئن بود که در شُرُف تصاحب پرده است. با دستان حریص، چین‌های شنل غول را کنار طلسم زد؛ با دعانویس آباده دستان حریص درون چین‌های آن را جستجو کرد؛ اما هر چه جستجو کرد، چیزی پیدا نکرد.

نمی‌توانست چنین بدشانسی را باور کند، شنل را از راست و چپ پاره کرد، اما بالاخره با اطمینان دانست که شاهزاده آنجا نیست. با خشم به سمت غول برگشت. فریاد زد: «موجود بدبخت، ببین چه کار کردی! در حالی که شاهزاده کاملاً در چنگ تو بود، تو[132] آنقدر احمق بوده‌اند که اجازه داده‌اند فرار کند. غول نمی‌توانست باور کند که چنین چیزی ممکن است. او روی شنل خم شد و خودش تک تک چین‌های بزرگ آن را بررسی کرد، اما بالاخره متقاعد شد که بهترین دعانویس شهر پری زمین درست می‌گوید. شاهزاده واقعاً رفته دعانویس داراب بود و سوراخ بزرگ سوخته در شنل به وضوح نحوه فرار او را نشان می‌داد.

با وجود اینکه او آزرده طلسم نویس خاطر بود، اما آزردگی‌اش به سرعت به خشم تبدیل شد، زیرا پری زمین همچنان به خاطر شکستش او را تحقیر می‌کرد و فلایینگ سوت را به خاطر اینکه او را به چنین متحد بی‌ارزشی رسانده بود، سرزنش می‌کرد. غول با خشمی مهارنشدنی از گستاخی او به خود آمد و با تمام طلسم وجودش او را تهدید کرد. فلایینگ سوت دید که باید فوراً مداخله کند. خم شد و سریع به پری زمین زمزمه کرد: «بکن»[133] دیگر حتی یک لحظه هم اینجا معطل نکن. تو غول را دشمن خود کرده‌ای. لحظه‌ای دیگر او همه ما را نابود خواهد کرد.

بیا، بیا به جستجوی شاهزاده برویم، طلسم نویس زیرا من دوستان دیگری دارم که ممکن است بهتر از دعا غول به تو خدمت کنند. پری زمینی حیله‌گر دریافت که او درست می‌گوید و بی‌درنگ تسلیم نصیحت او شد. او به همراه فلایینگ سوت از میان دشت وسیع خاکستری گریخت و شاهزاده خانم غمگین و به جادو و طلسمات زودی غول و خشمش را نیز با خود برد، دعا و هفت تپه خاکستر در فاصله‌ای دور پشت سر آنها قرار داشت. بالاخره فلایینگ سوت جلوی پرواز پری زمین را گرفت.

مثل چیزی وحشی در میان قلاده‌های فلزی‌اش بالا و پایین می‌پرید و کشیده می‌شد. و صدای جیرجیر دعا ترمینال‌های زنگ‌زده، غوغایی مهیب ایجاد می‌کرد. جای تعجب نبود که میراندا فکر می‌کرد محله جن‌زده است. در تمام طول روز بعد، این طوفان‌های پیاپی ادامه داشت. و در فواصل خشم لجام‌گسیخته، نم‌نم باران مداومی از آسمان سربی رنگ می‌بارید. تنها نقطه روشن در تمام منظره، آقای رویس فیرگریوز بود که مصممانه به وظیفه خود، یعنی چیدن طلسم سنگ، مسلح به ********ر، وفادار مانده بود. بیشتر بقیه دعانویس زهک در ایوان پشتی هتل لم داده بودند. فریس در کلبه نشسته بود و حساب و کتاب می‌کرد.

آدری غرق در کتابی بود. در فاصله‌ی طولانی بین رگبارها، تام و والن به جنگل رفتند تا ببینند سقف استراحتگاه کوچک جنگلی‌شان چگونه در برابر حملات آب و هوا مقاومت می‌کند. آلاچیق کوچک در میان جنگل کم‌نور، خلوت و دنج به نظر می‌رسید. تراشه‌ها و براده‌های اشباع‌شده‌ای که هنوز بهترین دعانویس شهر در آن مکان پراکنده بودند، عطر تندی را که از چوب تازه و مرطوب می‌آید، به جادو و طلسمات مشام می‌رساندند. زمین خیس بود، سقف کاهگلی چکه می‌کرد و جویبار کوچک با سیلابی روان بود. لزوم انجام برخی کارهای تکمیلی روی پل کوچک کاملاً مشهود بود، زیرا آب از یکی از کناره‌های کم‌ارتفاع رودخانه سرازیر می‌شد و زمینی را که کنده‌ها روی آن قرار داشتند، دعانویس سوران زیر و رو می‌کرد.

انتهای کنده‌ها در گل فرو رفته بود و به سرعت فرو می‌نشست. والن گفت: «باید طولانی‌تر باشند.» طلسم نویس تام پرسید: «نظرت چیه اون درختی که ازش شروع کردیم رو انداختیم پایین و تنه‌ش رو اینجا گذاشتیم؟» ند گفت: «باید باشه. بهترین دعانویس شهر ولی حدود ده دقیقه دیگه دوباره شروع به باریدن می‌کنه.» تام با خوشحالی گفت: «بگذار جادو و طلسمات بیاید؛ وقتی آمد، دنبال سرپناهی می‌گردم.» تام تبری را که در یکی از صندلی‌های محصور قرار داشت، برداشت و به سمت درختی که چند صد فوت دورتر بود و دعانویس پیشین از قبل تا حدی برای قطع شدن خرد شده جادو و طلسمات بود، حرکت کرد. والن در آلاچیق نشسته بود و او را تماشا می‌کرد.

تام خیلی زود چنان غرق در کار طاقت‌فرسای خود شد که متوجه افزایش ناگهانی حجم باران و غرش دوردست که خبر از تشنج دیگری در هوای متغیر می‌داد، نشد. والن با کنایه به فیرگریوز پرسید: «********ر می‌خوای؟» دعا تام خندید و گفت: «هنوز نه.» «بهتره بیای تو.» تام با خوشحالی صدا زد: «دیگه نمی‌تونم بس کنم. بذار بیاد.» غرش آرام و دوردست ادامه داشت، رگه ای خیره کننده از رعد و برق آسمان را روشن کرد، جنگل برای لحظه ای روشن شد، و هنگامی که نور ناگهانی از طریق یک سری درخشش های ضعیف تر فروکش دعانویس نیکشهر کرد، برگ های تیره روی تمام دعا درختان راست ایستاده بودند و دیوانه وار در تندباد شدید تکان می خوردند.

دقیقه‌ای دیگر طوفان دعا طلسم بر آنها فرود آمد، هوا را با غرش رعدآسای خود شکافت و جنگل آشفته را با نور هولناک و زودگذر خود روشن کرد. غرش رعد زمین را لرزاند. تمام جنگل از شدت باد به لرزه افتاده بود. شاخه‌ها و برگ‌ها به طور وحشیانه‌ای به پرواز درآمدند و شاخه‌ی بزرگی در همان نزدیکی به درختی خورد و در میان شاخه‌های تاب‌خورده آویزان شد. شکافته و پاره شده، با ناحیه‌ی بلند و فیبری سفید رنگش، مانند چیزی رنج‌دیده و آسیب‌دیده به نظر می‌رسید. اتفاقی که افتاد، خیلی سریع افتاد. شجاعت و جسارت دعانویس گرمسار شاد تام در چنین هیاهویی دوام نیاورد و موهای پریشانش را طلسم نویس از روی صورتش کنار زد و با خنده تسلیم طوفان شد و فریاد زد که دیگر بس است.

والن صدایش را نمی‌شنید، صدایش تحقیر شده و در میان هیاهو گم شده بود. او تازه شروع به دویدن کرده بود که ناگهان صدای سریع و کر کننده‌ای آمد و به دنبال آن لرزشی جادو و طلسمات زیر پایش حس کرد، انگار که در قایقی گهواره‌ای باشد. و سپس صدای غرش طولانی و تیزی، و برقی که او را کور کرد. انگار تمام خلقت لرزید. او به طرز عجیبی مطمئن بود که یک سنجاب از روی بازویش بالا می‌رود، و نیمه هوشیارانه سعی کرد آن را بگیرد. او در مرز هوشیاری بود و به طور مبهم از حرکتی در نزدیکی طلسم نویس خود آگاه بود.

و احساس وحشتناکی از غرق شدن داشت. به نظر می‌رسید زمین زیر پایش در حال فرو ریختن است. در آن حرکت کوتاهِ از دست دادن هوشیاری، فکر کرد که در اقیانوس بهترین دعانویس شهر است و موجودی ترسناک از اعماق دریا پایش را گرفته است.

این را طوری گفت که انگار واقعاً منظورش همین بود. بول غرید: «او عذاب زندگی من بوده است. از او متنفرم، چون هیچ‌وقت از هیچ‌کس متنفر نبوده‌ام، و هر بار که سعی می‌کنم با او روراست باشم، به نحوی همه چیز خراب می‌شود. فقط تصور کنید که در یک غار سیاه با کلی اسکلت محبوس شده‌اید. گیجش کنید! اما این بار مثل دفعه قبل فرار نخواهد کرد.» [191]این گفتگوی جالب و خیرخواهانه درست در همان لحظه توسط یکی از چهار نفر دیگر قطع شد. او فریاد زد: «شما رفقا می‌خواهید چه کار کنید؟» بول زمزمه کرد: «الان دعانویس گراش می‌رسیم! اینقدر بلند حرف نزنید.

رفقا (این را خطاب به جمعیت خودش گفت) من می‌گویم خودمان مالوری را از سر راه برداریم. آن رفقا نصف کاری بهترین دعانویس شهر را که بخواهیم با او بکنیم، تحمل نمی‌کنند.» ونسِ بدخلق تایید کرد: «همین‌طور است. گذاشتیم برای چه بیایند؟» بول با ترشرویی پاسخ داد: «ما طلسم نمی‌توانستیم به تنهایی از پس مالوری و تگزاس بربیاییم. و باید تگزاس طلسم نویس را می‌گرفتیم، وگرنه حتماً بیدار می‌شد و دنبالمان می‌آمد. اما فکر می‌کنم همه چیز درست می‌شود. بفرمایید.» آن چهار نفر رفتند و به بقیه‌ی دعانویس قصرقند بچه‌های یک ساله ملحق شدند. بول گفت: «ما تصمیم گرفته‌ایم که چه کار کنیم. دیگر به شما رفقا نیازی نخواهیم داشت.

ما از شما به خاطر کمکتان بسیار سپاسگزاریم.» یکی از آنها غرید: «آخ جون! می‌خوام بمونم و خوش بهترین دعانویس شهر بگذرونم.» جادو و طلسمات بول با لحنی متقاعدکننده گفت: «اما با این همه جمعیت دور از خانه، خطر بیشتری وجود دارد.» [192]دیگری خندید و گفت: «من سهم خودم را می‌گیرم. می‌خواهم بمانم. خودم از آن مالوریِ بی‌عرضه کینه دارم.» بول از روی ناراحتی لبش را گاز گرفت. او گفت: «واقعیت این است که رفقا، ما می‌خواهیم این عوام را به جایی ببریم که هیچ چیز از آن نمی‌دانیم.» آن چهار نفر غرغر دعانویس بمپور کردند: «چرا قبل از اینکه از ما بپرسی، به ما نگفتی؟ من می‌مانم، برایم مهم نیست چه می‌گویی.» واقعیت این بود که آن چهار بچه‌سال در مورد سپردن زندانی‌شان به دست بول کمی محتاط بودند، هرچند که تمایلی به گفتن آن

نداشتند. آنها شخصیت بول هریس را می‌شناختند. نفرت او از مالوری کاملاً شناخته شده بود. چه کسی بول را ندیده بود، شبی که کلاس جادو و طلسمات بچه‌سال‌ها مالوری طلسم را گرفتند و با خشم و نفرت دیوانه‌وار شروع به کتک زدن او برای تسلیم شدن کردند، شلاقی گرفتند و به سمت قربانی درمانده پریدند. و چه کسی تمام آن روز را نشنیده بود که بول دعانویس مهرستان با عصبانیت داستان این را تعریف می‌کرد که چگونه مالوری و دار و دسته‌اش، در تلاش برای درمان بهترین دعانویس شهر او از شر بدجنسی‌اش، او را تقریباً تا سر بهترین دعانویس شهر حد گریه ترسانده بودند؟ آن چهار نفر واقعاً فکر می‌کردند که اذیت و آزار بهترین دعانویس شهر بول چیزی است که باید تحت نظارت طلسم باشد.

بنابراین آنها ماندند و سرانجام بول مجبور شد شرایط را بپذیرد. با لحنی گرفته غرید: «بیا دیگه.» [193]جمعیت قربانیان بی‌پناه خود را از روی زمین بلند کردند و به دنبال راهنمایی‌های بول به راه افتادند. آنها هیچ ایده‌ای دعانویس فنوج نداشتند که به کجا می‌روند، و در دعا واقع خود بول هم هیچ ایده‌ای نداشت. او نمی‌توانست هیچ نوع شکنجه‌ای را به اندازه کافی بی‌رحمانه برای مالوریِ منفور تصور کند، و جرئت نداشت شکنجه‌ای را تصور کند که به اندازه مالوری مبتکرانه و بی‌ضرر باشد. بول با خود فکر کرد: «اگر می‌توانستم از شر آن آدم‌های گیج و منگ که با ما هستند خلاص شوم، او را می‌بستم و پوستش را از تنش جدا می‌کردم.

اما حالا که اوضاع فرق کرده، باید دعا دنبال چیز دیگری بگردم، طاعون همه چیز را خراب می‌کند.» در این میان، جمعیت از شیب تند رودخانه به سمت رودخانه سرازیر شده بودند. بول فکر کرد که خوب است مالوری را در آب غرق کند، که این یکی از ترفندهایی بود که مالوری روی او امتحان کرده بود. بعد از آن با خودش گفت که وقت کافی برای طلسم نویس فکر کردن به چیز دیگری خواهد بود. آنها از کنار میدان رژه گذشتند و از کنار سالن اسب‌سواری و از روی ریل راه‌آهن نزدیک تونل پایین رفتند. بول با شنیدن غرش قطاری که نزدیک می‌شد، با خودش فکر کرد: «دلم می‌خواهد او را روی ریل بیندازم.

هاروی گفت: «استفاده از درشکه دیگه قدیمی شده.» گفتم: «فکر کنم یه ماشین حشره‌داره.» وستی گفت: «وای، باید بهترین دعانویس شهر یه کم خوش بگذرونیم.» هاروی پیشنهاد داد: «بیایید آن را به بالای تپه، پشت انبار ببریم و با آن پایین طلسم نویس بیاییم.» گفتم: «به محض اینکه گفته شود، نیش زده می‌شود.» «فقط باور کن که ما با یه درشکه که قبلاً خیلی دعانویس خنج هم درشکه بود، از سربالایی رفتن لذت نبردیم!» هاروی گفت: «روی، این آخری را محکم بگیر. جادو و طلسمات به زودی او را به اوج می‌رسانیم!» گفتم: «بگو، هروی، دوست داری این درشکه رو هدایت کنی؟» وارد گفت: «ما در پیاده‌روی‌مان به اندازه کافی هیجان نداشتیم، پس لطفاً فرمان را بردار و بیا تمامش کنیم.» هاروی گفت: «چرخ؟ فقط سعی کن یه چرخ پیدا کنی.

اونوقت شانس بیشتری برای به دست گرفتن افسار خواهی داشت.» گفتم: «دست گرفتن افسار؟ تا وقتی که باران ما را نبرده، باید نگران باشم!» وارد پرسید: «روی، میشه دست از مسخره‌بازی برداری و شروع کنی؟» واقعاً شرم‌آوره که چطور منِ بیچاره رو اذیت می‌کنن. خب، بالاخره همه چیز را برای شروع آماده کردیم. دیوانه گفت: دعا «بگو، روی، باید به افتخار اولین دعانویس فراشبند سفر طلسم با پیشاهنگان پسر، یک سخنرانی داشته باشیم!» چند پسر فریاد زدند: «سخن، سخن». پی وی گفت: «بیایید... منظورم این است که آن را غسل تعمید دهیم.» هاروی گفت: «بله، ما باید این کار را درست انجام دهیم و از هیچ هزینه‌ای دریغ نکنیم.» «بیا، عزیزم، بدو به سمت پمپ و این بطری رو با بهترین آب گازدار موجود پر کن؛ همونطور که هروی گفت، از هیچ

هزینه‌ای دریغ نکن.» طلسم بطری بیچاره تمام تلاشش را کرد، البته با کمی تسلیم و رضایت، چون بدون شک روزهای بهتری را هم دیده بود. هاروی گفت: «بیایید این کار را به روش طلسم دیگری انجام دهیم. بیایید دعانویس صفاشهر همه سوار شویم و به محض اینکه روی (که پی وی شروع به نوشیدن آن کرد) نوشیدنی‌اش را تمام کرد، ما هم شروع می‌کنیم.» ما همیشه هر کاری که هروی پیشنهاد می‌داد را انجام می‌دادیم چون می‌دانستیم دیوانه‌وار خواهد بود، بنابراین این بار تردید نکردیم. پی وی فریاد زد: «هی، یه لحظه صبر کن، فکر کردی من اینجا وایمیستم و نگاهت می‌کنم که چطور داری می‌افتی پایین؟» آه، آن بچه، همین که این را گفت، پرید و سوار کالسکه شد.

شیشه آنقدر بزرگ بود که کالسکه شروع به حرکت کرد و بدون اینکه منتظر حرف من بماند، راه افتاد. راستش را بخواهید، طلسم نویس انگار همه داشتند روی هم می‌افتادند، همینطور که کالسکه داشت پایین و پایین می‌رفت. دعانویس کوار وارونه و از داخل. اوه، باید می‌دیدی. هاروی و دیوانه آنجا دعا نشسته بودند و میله را (حداقل آنچه از آن باقی مانده بود) نگه داشته بودند و بهترین دعانویس شهر حتی در آن لحظه، وقتی به سنگی برخورد کردیم، بقیه آن کنده شد. من فراموش کرده بودم که هنوز آب را نگه داشته‌ام، تا اینکه پی بهترین دعانویس شهر وی پرید و بطری را از دستم انداخت.

وارد گفت: «ببین، فکر می‌کنی قیافه‌ام طوری دعا شده که انگار به دوش آب سرد نیاز دارم؟ من از آب نمی‌ترسم، اما وقتی صحبت از ریختن آب توسط مردم می‌شود، اعتراض می‌کنم.» «وای، فقط دعا چند قطره دیگه مونده، یه پیشاهنگ نباید چیزی رو هدر بده، اون...» فرصت نکردم بیشتر از این حرف بزنم، چون درست همان موقع صدای ناله‌ی کشیده و ممتدی شنیدیم، انگار کسی داشت زجر می‌کشید، بهترین دعانویس شهر و ما درست وسط تپه بودیم و نمی‌توانستیم بایستیم، وگرنه هرگز این اتفاق نمی‌افتاد. یک تکان دعانویس لامرد دیگر، چیزی شبیه یک پیچ در ویرجینیا ریل در پارک پالیسید، و ما حسابی هوس تخم‌مرغ همزده کردیم.

پی وی پرسید: «چی... چی بود؟» هاروی گفت: «فقط یکی از چرخ‌ها جدا شد. تا وقتی که آسیبی نبینیم، باید نگران از هم پاشیدن کل چرخ باشیم.» فکر کنم درشکه نمی‌خواست بدون چرخش برود، چون به سمت یک گودال دعا می‌رفت و هر بار که چرخ‌های دیگرش دور می‌زدند، همه ما را به زمین می‌زد. خنده‌ام گرفت، فکر کردم دارم طلسم می‌میرم. یکی از پسرها گفت: «وای، کاش فقط متوقف می‌شد، دوست دارم دوباره نفس بکشم. این عالیه، اما هر بار که نفس می‌کشم، یک تکان دیگر دوباره آن را به شدت... می‌گیرد.» با صدای آخر، به کنار تپه جادو و طلسمات خوردیم و برای آخرین بار روی زمین افتادیم، وای، متاسفم.

بیماری‌های زیموتیک، به این نتیجه رسیدم که نظریه مربوط به جادو و طلسمات انتقال بیماری‌های زیموتیک از طریق سرایت، طلسم نویس طلسم نویس تا حدودی نادرست است. من این موضوع را با برخی از آشنایان پزشکی‌ام در آن زمان در میان گذاشتم، اما از آنجایی که این موضوع با ایده‌های رایج بسیار مغایرت داشت، به من توصیه شد که چنین نظراتی را منتشر یا بیان نکنم، زیرا این دعانویس ارسنجان نظرات با نظریه‌های پذیرفته شده توسط حرفه پزشکی مغایرت داشتند. اکنون که این نظریه‌ها در طول سال گذشته به شدت متزلزل شده و در بسیاری از موارد توسط خود پزشکان معکوس دعا شده‌اند، من هیچ عذری نمی‌آورم، بلکه آنها را برای راهنمایی کسانی که در کارهای بهداشتی مشغول هستند، درج می‌کنم.

منشأ بیماری‌های زیموتیک را می‌توان در افرادی جستجو کرد که سموم موجود در فاضلاب متعفن را استنشاق یا وارد سیستم بدن خود می‌کنند و این سموم از طریق غذایی که می‌خورند، آبی که می‌نوشند یا هوایی که تنفس می‌کنند، به بدن منتقل می‌شوند. چه این سموم ارگانیک باشند و چه غیرارگانیک، خون را مسموم می‌کنند که بسته به چگالی یا سرزندگی‌شان، یا طلسم اینکه ... کم و بیش بیمارگونه می‌شود. ۵۷از آنجایی که هر یک از بیماری‌های زیموتیک توسط میکروب‌های آلی متمایزی تولید می‌شوند که از مواد متعفن دعانویس سروستان تحت تأثیرات جوی مختلف رشد و توسعه یافته‌اند، به نظر من اثبات روش واقعی انتقال بیماری‌های زیموتیک اهمیتی ندارد.

در مورد منشأ طلسم یا منبعی که این بیماری‌ها از آن تولید می‌شوند، فکر نمی‌کنم دو نظر وجود داشته باشد، یعنی در مورد سموم حاصل از مواد متعفن، و سؤالی که باید حل شود این است که این سموم از چه طریقی به سیستم منتقل می‌شوند. برای انجام این کار، لازم است برخی از موارد بیماری دعا زیموتیک و شرایطی که آنها را احاطه کرده است، ذکر شود. در یک دعانویس خرامه منطقه کوچک، دختری سیزده ساله به دیفتری مبتلا شد و دو روز پس از آن برادر کوچکتر نیز به همراه سایر کودکان بیمار به نظر می‌رسیدند. با بررسی‌ها مشخص جادو و طلسمات شد که سم از طریق غذا یا آب به سیستم منتقل نشده است.

بچه‌ها معمولاً غذای خود را در آشپزخانه طلسم نویس می‌خوردند که درِ آن به حیاط باز می‌شد و حدود 10 فوت طول و 8 فوت عرض داشت و در گوشه آن توالت قرار داشت . من جوی را که از پایین درگاه وارد اتاق می‌شد، آزمایش دعانویس اوز کردم و متوجه شدم که حاوی مواد سمی است و با آزمایش کمد و لوله‌های فاضلاب، سوراخی به ابعاد 3 اینچ در ¼ اینچ در تله کمد پیدا کردم. بهترین دعانویس شهر اینجا منبع سمی دعا بود که باعث بیماری می‌شد. گاز موجود در لوله فاضلاب بین دو تله محصور شده و در تماس با مواد گندیده فاضلاب قرار داشت و وقتی ...

۵۸آن را از بدن خارج کردند و هیچ سمی از هیچ منبع دیگری قابل تشخیص نبود. اولین کودکی که بیمار شد، درگذشت، اما دیگری بهبود یافت. اکنون کاملاً واضح است که فرزند دوم بیماری را از فرزند اول نگرفته است، زیرا زمان کافی برای توسعه آن نداشته طلسم نویس است. فضای اتاق و نفس کودک به اندازه فضای آشپزخانه که در جادو و طلسمات خطی بین آتش آشپزخانه دعا و در قرار داشت، سمی نبود و هر دو کودک روی این خط سر میز غذا می‌نشستند و بنابراین سم را با غذای خود استنشاق می‌کردند. اگر گازهای موجود دعانویس قیر در سایر فاضلاب‌های منطقه نیز به همان اندازه دعا این فاضلاب بود جادو و طلسمات و نشتی‌های مشابهی در اتصالات بهداشتی وجود جادو و طلسمات داشت، دیفتری شیوع می‌یافت و طبق نظریه رایج، انتقال آن به سرایت از این

خانواده نسبت داده می‌شد، که با توجه به حقایق فوق، نادرست می‌بود. مورد دیگر. در یک شهر بزرگ، دیفتری شیوع پیدا کرد و صدها نفر مورد حمله قرار گرفتند و بیش از دویست نفر جان باختند. منبع بیماری در غذا یا آب نبود و تنها سم بیماری‌زا که می‌توانست یافت شود، در گازی بود که از شبکه‌های فاضلاب و اتصالات بهداشتی خارج می‌شد. مدارس بهترین دعانویس شهر تعطیل شدند و از داروهای معمول برای جلوگیری از سرایت استفاده شد، اما هیچ فایده‌ای نداشت. فاضلاب‌ها که شیب ملایمی داشتند، گل و لای گرفته بودند و در فواصلی توده‌هایی از مواد متعفن تشکیل می‌دادند و در بهترین خانه‌ها، جایی که بیماری شایع‌تر بود، ۵۹سموم فاضلاب‌ها توسط زهکش‌ها و اتصالات بهداشتی بدساخت روی آنها ریخته می‌شد.

گذاشتند. گفتم: «حالا بیا از این ماجرا بریم بیرون. برای من زیادی خطرناکه.» پاول که داشت چراغ را طلسم نویس به هر طرف می‌چرخاند، فریاد زد: «یه لحظه صبر کن.» همینطور که حرف می‌زد، از روی چند عدل عدل بالا رفت و بعد به چیزی که پیدا کرده بود، برخورد کرد. معلوم شد که آن چیز، ژاکت گاز اضافی است که از سینه‌مان جدا طلسم نویس شده بود و من و جو هر دو از خوشحالی دعانویس شریفیه فریاد زدیم که آن طلسم نویس را پیدا کرده‌ایم. با فراموشی ترس‌هایم فریاد زدم: «شاید بقیه هم اینجا باشند. بیایید دنبالشان بهترین دعانویس شهر بگردیم.» ۲۸۶ ما این کار را کردیم، اما نتیجه‌ای نداشت.

به یک یا دو شیء کوچک برخوردیم که برای مامور Tcha که سینه‌های ما را تفتیش کرده بهترین دعانویس شهر بود، مشکوک به نظر می‌رسید، اما هیچ سلاح گرم یا جلیقه ضد گاز دیگری در زیرزمین معبد نبود. بالاخره دوباره از سوراخ بیرون آمدیم و با احتیاط کمربندها و جلیقه‌های ضد گاز را محکم کردیم و به محل اقامت خود برگشتیم. ۲۸۷ فصل بیست و چهارم ما شاهد یک عمل جسورانه هستیم پس از مسلح شدن به الکترایت‌ها و بستن کمربند جدید به هر کدام، ژاکت گازی گرانبها را زیر یک کاناپه پنهان کردیم. درست است که برای نه نفر از ما دعانویس آبیک فقط یک ژاکت وجود داشت، اما این به آن معنی بود که حداقل یک نفر در گروه می‌توانست هر زمان که بخواهد از دره خارج شود و این برای کسانی

که در موقعیت ناراحت‌کننده فعلی ما بودند، بسیار مهم بود. پاول حتی فکر می‌کرد که می‌توان ژاکت باد شده دعا را طوری ساخت که در صورت لزوم دو نفر را شناور کند. در طلسم حال حاضر هیچ نشانه‌ای از سوءاستفاده کسی از این یافته برای فرار جادو و طلسمات از رفقایش وجود نداشت؛ اما دانستن اینکه ژاکت جادو و طلسمات را بازیابی کرده‌ایم، برای همه جادو و طلسمات ما مایه خرسندی بود. تعداد زیادی کریستال دعا آنتلین در صندوقچه‌ای که برای ما باقی مانده بود، وجود داشت و جعبه کوچکی که به ژاکت متصل بود، برای هر شرایط اضطراری دعانویس الوند پر از آنها بود. ۲۸۸ هیچ‌کدام از ما در بقیه‌ی آن شب پرماجرا زیاد نخوابیدیم، مگر پدرو که آنقدر خسته بود که نیاز داشت قوای سابقش را بازیابد.

صبح روز بعد برای صبحانه به دنبال غذا گشتیم و به هیچ‌کدام از کاهنان اجازه ورود به اتاق جادو و طلسمات را ندادیم، مبادا رهبرشان را به عنوان زندانی ما ببینند. در این زمان، آنها جمعیت بسیار مطیعی بودند و هیچ بهترین دعانویس شهر مزاحمتی برای ما ایجاد نکردند. طلسم اما سوال این بود که چطور می‌توانیم همانطور که آما خواسته بود، دسته‌جمعی به دیدنش برویم و در عین حال کاتالات پیر دعانویس قادرآباد را در اتاقمان زندانی امن بگذاریم. طلسم بالاخره با تصمیم گرفتن برای بردن او با خودمان، مشکل را حل کردیم. پاول گفت: «حالا که ما مسلح هستیم، حتی وابا پاگاتکاها هم در مداخله با ما تردید خواهند کرد.

اما دره همین الان آنقدر روحیه‌اش را از دست داده که بعید می‌دانم به ما حمله شود.» آسمان هنوز رنگ تیره دعا دعا خود را حفظ کرده بود، و ناکس که در سرزمینی زلزله‌خیز متولد شده بود، سرش را تکان داد و پیش‌بینی کرد که دره تچا با دعانویس اقبالیه مشکلات بیشتری روبرو خواهد شد. او گفت: «وقتی یک زلزله می‌آید، سه زلزله می‌آید. بهترین دعانویس شهر هر کدام از دو زلزله بدتر است.» ۲۸۹ ما دعا قبلاً دو تا بازی طلسم انجام داده بودیم، و هر چیزی بدتر از اجرای دیشب مطمئناً وحشتناک بود. اما ما در آن لحظه به دردسر نمی‌افتادیم. ما در اقامتگاه کاهنان زن آشفتگی زیادی دیدیم.

کاخ آنها به اندازه کاخ کاهنان آسیب ندیده بود، اما سنگ‌های عظیم از دامنه کوه همه جا را پوشانده بودند. زیبایی این مکان خلوت، آشکارا برای مدتی از بین رفته بود. در طول مسیر هیچ مزاحمتی برای ما پیش نیامد، هرچند کاهنان جمع شده بودند تا تماشای طلسم ما را در حال بدرقه رهبرشان به عنوان زندانی‌مان، داشته باشند. با این حال، آما با دیدن کاتالات در بند، جا خورد و فوراً به ما دستور داد که او را آزاد کنیم. ما این کار را با جادو و طلسمات اکراه انجام دادیم و وقتی او توضیح خواست، پاول گفت که ما کاهن اعظم جدید را برای همه خود خطرناک می‌دانیم.

کاتالات با شنیدن این حرف لبخندی تلخ زد، اما چیزی نگفت. آما با افتخار اظهار داشت: «او یک تچا و خدمتگزار وفادار خدای بزرگ و باشکوه ما، خورشید، است. در جوانی او دفتردار و کتابدار ما بود و در ادبیات و هنر مهارت داشت. چنین

خواننده فکر کند که آن بسیار دست و پا چلفتی و غیرقابل کنترل است؛ و در ابتدا نظر خودم هم طلسم همین بود. اما استفاده بعدی خلاف آن را ثابت کرد. آرچی در حالی که برای آزمایش «لباسش» - به قول خودش - راه می‌رفت، اعلام کرد که به هیچ وجه احساس ناراحتی نمی‌کند. همه چیز بسیار سبک بود و لباس‌های توری خنک‌تر از لباس‌هایی بودند که به بهترین دعانویس شهر آنها عادت داشت. یوکاتان کشوری گرم است، اما به دلیل نسیم غالبی که از دریا در هر دو جهت می‌وزد، طلسم نویس این گرما غیرقابل تحمل نیست. آلرتون دعانویس برازجان این موضوع را هنگام تهیه لباس‌هایش درک کرده بود.

در حالی که بقیه ما، با مثال آرچی، به همان شیوه لباس می‌پوشیدیم، آلرتون و چاکا مشغول کشیدن کاپشن‌های مخصوص گاز روی چهار صندوقچه‌ای بودند که قرار بود با خود ببریم. سپس این پوشش‌ها با گاز جادو و طلسمات باد شدند طلسم تا جعبه‌های سنگین آنقدر سبک شدند که می‌توانستم هر کدام از آنها را با یک دست بلند کنم. هیچ گاز دیگری که در علم شناخته شده است، چنین طلسم نویس خاصیت شناوری بالایی ندارد؛ حجم کمی از آن به طرز شگفت‌انگیزی بر وزن - یعنی جاذبه گرانش - غلبه می‌کرد. اکنون یک چرخ سیمی تکی با یک لاستیک پهن و پنچر به انتهای جلویی هر صندوقچه و دو دسته به عقب آن متصل شده بود که چمدان‌ها را به فرغون‌های عجیب و غریبی تبدیل دعانویس چهارباغ می‌کرد.

وقتی این کار تمام شد، پاول به انبوهی از وسایل روی عرشه نگاه کرد و طوری که انگار همین الان این فکر جادو و طلسمات به ذهنش جادو و طلسمات خطور کرده بود، گفت: ۹۱ «می‌بینم که یک لباس اضافه دارم.» رو به گروه ملوانان علاقه‌مند کرد و پرسید: «کسی از شما بچه‌ها جرأت می‌کند به ما ملحق شود؟» با یکدلی جلو آمدند و کلاه‌هایشان را لمس کردند. آلرتون جادو و طلسمات با سپاسگزاری گفت: «ممنون دوستان من. فکر می‌کنم من پدرو را می‌برم. او اهل بهترین دعانویس شهر این بخش از دنیاست و بنابراین به طور خاص می‌تواند دعا آب و هوا را تحمل کند. پدرو، تو هم می‌آیی؟» به نظرم رسید که چهره‌اش نشان از خجالت و شاید هم ناراحتی از انتخاب شدن داشت؛ اما او با هوشیاری قدم دعانویس شهر بابک برداشت و به او کمک کردند تا

به حالت عادی برگردد. ستوان اظهار داشت: «متأسفانه، من فقط توانستم هشت الکترایت تهیه کنم، بنابراین پدرو باید برای محافظت کاملاً به سلاح گرم خود متکی باشد.» پدرو با دعا شنیدن این حرف پوزخندی زد و سر تکان داد. او کاملاً نمی‌دانست طلسم نویس که یک الکترایت چیست. اما گفت که می‌تواند به طلسم نویس خوبی با اسلحه کار کند و یک چاقوی تیز سلاح خانگی اوست. با این چاقوها در کنارش، کاملاً احساس امنیت می‌کرد. ۹۲ عمو نابوت بی‌وقفه می‌خندید، در حالی که طلسم ما روی عرشه صف کشیده بودیم، در حالی که اسپکلز، ناخدای دعانویس بیدستان قایق که حالا قرار بود به عنوان دستیار کاپیتان استیل عمل کند، نورافکنی را بر سر گروه انداخت.

چون در این زمان هوا کاملاً تاریک شده بود و ما دوباره به سمت خلیج، جایی که قرار بود پیاده شویم، برمی‌گشتیم. ناکس و بریونیا، سیاه‌پوستان سرسخت ما، با تجهیزات جدیدشان غول‌پیکر به نظر می‌رسیدند. ند تقریباً به طلسم همان اندازه هیکل درشتی داشت، در حالی که بقیه ما، از جمله چاکا، از نظر جثه در حد متوسط ​​و حتی با ابهت بودیم. پدرو هم به جادو و طلسمات ما و به خودش دعانویس مهرگان می‌خندید، در حالی که ملوانان صادقانه از ظاهر ما سرگرم شده بودند. من خودم تا حدودی تحت تأثیر طنز ماجرا قرار گرفتم، زیرا با اینکه در طول زندگی کوتاهم ماجراجویی‌های زیادی انجام داده‌ام، هرگز چنین لباسی نپوشیده بودم - و هیچ مرد دیگری هم همینطور.

ما ماجراجویان اصیل دنیا بودیم که جلیقه ضد گاز به تن داشتند، به برق مسلح بودند و در برابر پشه و دارت مقاوم بودند! با این حال، آلرتون و چاکا آنقدر جدی بودند که به ما هشدار دادند که خوشگذرانی ما تا حدودی بی‌موقع است. ما در طلسم آستانه‌ی یک کار مهم و ناامیدکننده بودیم. پدر که هرگز از دیده‌بانی دقیق غافل نمی‌شد، گفت: «وقت آن رسیده که خود را سیاه کنیم، پسرانم.» بنابراین، تمام چراغ‌های روی عرشه به سرعت «خاموش» شدند، به جز چراغ محافظِ محفظه‌ی شیشه‌ای. ۹۳ شب به طور ویژه‌ای مطلوب به نظر می‌رسید، اگرچه پاول گفت که نور ستارگان به اندازه آسمان ابری برای ما خوب است، به شرطی که بومیان در خانه و خواب باشند.

قطعه واگنر چشمانمان را در جای درست بچرخانیم، اما روح را بیش از کارت‌های سوغاتی از اروپا که عطش سفر را از بین می‌برند، ارضا نمی‌کنند. ما چیز واقعی را می‌خواهیم و سال به سال تشنه موسیقی هستیم. ما جوانان خود را به سمت پیانو می‌بریم دعا و قهرمانانه به آنها گوش می‌دهیم تا زمانی که خوب شوند، و سپس آنها به شهری می‌روند که رسیدهای دروازه بهتر است و دوباره ما را به رحمت لوتی بریگز رها می‌کنند. بارها و بارها تنها چیزی که بین هومبورگ و سکوت وحشتناک موسیقی قرار گرفته است، گروه موسیقی دریایی دعانویس گلبهار هومبورگ بوده است.

درسته! بخند، لعنت بهت! اگه هومبورگ بیست مایل از نزدیکترین نهر فاصله داشته باشه چی؟ گروه ما خیلی به آب شور نزدیکتره تا کافه پاریس شما به فرانسه. و گذشته از این، فقط به هر حال، سه اسم برای یک گروه موسیقی کانتری. اگر گروه موسیقی مارین نباشد، باید گروه موسیقی نظامی یا گروه موسیقی سیلور کورنت باشد. ******** فریزر، که از اعضای جدا شده‌ی روستای ماست، می‌گوید که سال‌ها پیش، بعد از اینکه گروه ما در یک روز یادبود بارانی از میان جاده‌های بی‌انتهای مشهورمان به سمت گورستان راه افتاد، اسم گروه موسیقی مارین را گذاشتند. شما نمی‌توانید درک کنید که یک گروه موسیقی در یک شهر درجه X چقدر مایه آرامش و افتخار است، مگر اینکه در یکی دعانویس گناباد از آنها بزرگ شده باشید.

می‌گویند اینجا کشور موسیقی نیست، اما تا جایی که به گروه‌های موسیقی بادی مربوط جادو و طلسمات می‌شود، نیت آنها قطعاً طلسم نویس خیر است. مدت‌ها قبل از اینکه یک شهر آمریکایی به اندازه بهترین دعانویس شهر کافی بزرگ شود که اداره پست داشته باشد، شهروندان آن یا یک گروه موسیقی بادی بهترین دعانویس شهر طلسم ترتیب داده‌اند یا سعی می‌کنند مرد دیگری را برای تکمیل سهمیه به آنجا بیاورند. زندگی در مسیر آسانسورهای غلات هرگز آنقدر پیچیده نمی‌شود که مامور ایستگاه، مدیر مدرسه و دو آهنگر رقیب و کلانتر شهر نتوانند آن را تحمل کنند.[صفحه ۱۷۵]هفته‌ای یک بار عصرها شیپورهایشان را در مرکز شهر می‌نوازند و در تمرین گروه موسیقی با ملودی دعانویس چناران دلنشین اوج می‌گیرند - البته اگر بتوانند در طول شب با ریتم یکسانی اجرا کنند.

حالا می‌توانم صدای گروه موسیقی خانگی‌مان را بشنوم - بالای داروخانه مک‌ماگینز در یک عصر تابستانی. هوا گرم است - نه آنقدر گرم که چوب‌ها را آتش بزند، اما آنقدر جادو و طلسمات گرم است که بشود روی پیاده‌روها تخم‌مرغ سرخ کرد - و دعا تمام شهر، به جز طلسم نویس گروه موسیقی، روی ایوان‌ها و چمن‌ها به دنبال نسیم ملایمی هستند. گروه موسیقی در اتاق بسیار گرم کلبه‌ی مردان جنگلی مدرن، دور دو چراغ نفتی جمع شده‌اند، چون هر چه نور کمتری داشته باشد، گرمای کمتری تولید طلسم می‌شود و آماده می‌شود تا دعانویس سرخس «راهپیمایی واشنگتن پست» را برای رژه چهارم جولای تمرین کند.

گروه موسیقی ما بیش از بیست سال است که «راهپیمایی واشنگتن پست» را تمرین می‌کند، اما در حالی که گروه موسیقی تغییرات زیادی کرده جادو و طلسمات است، این قطعه‌ی قدیمی و باشکوه هیچ نشانه‌ای از فرسودگی ندارد و مثل همیشه تازه و شکست‌ناپذیر است.[صفحه ۱۷۶] صداهای غرغرآمیز و شکایت‌آمیز از اتاق لژ به گوش می‌رسد. هورن‌های تنور قارقار دعا می‌کنند و هورن‌های باس به آرامی خش‌خش می‌کنند، در حالی که نوازندگان کلاریونت در امتداد گام، مانند سنجاب‌هایی که در قفس می‌دوند، یکدیگر را تعقیب می‌کنند. تمرینات دعانویس لردگان گرم کردن شروع شده است. این تمرینات تا زمانی که فرانک ساندل آخرین مشتری خود را اصلاح کند و با ترومبون خود به سالن بیاید، ادامه خواهد داشت.

می‌توانید زمان آمدن او را تشخیص دهید. او چند بار با صدای خرخر کروماتیک و عجیب و غریبی، اسلاید را به داخل و خارج می‌کشد و سپس سکوت عمیق و معناداری برقرار می‌شود. آنها قرار است شروع کنند. معمولاً آنها چندین بار شروع به نواختن می‌کنند. هماهنگ کردن یک گروه در تمرین به سختی فرستادن دوازده اسب از روی سیم است. اما بالاخره گیتار بیس به کورنت‌ها می‌رسد و بقیه با سرعت می‌دوند یا ترمز می‌گیرند و در ضرب چهارم یا پنجم با هم به زمین می‌خورند. برای چند دقیقه عالی است. آنها چهار میزان اول را دسته جمعی اجرا می‌کنند، و[صفحه ۱۷۷]دابز پیر، نیم‌نت و تغییر گام را در باس می‌نوازد که معمولاً او را مانند یک حرفه‌ای زمین‌گیر می‌کند.

این لحظه‌ای غرورآفرین و شاد برای رهبر گروه است. اما دوامی ندارد. بیش از حد خوب است که واقعی باشد. جادو و طلسمات اد اسمیت با کرنت خود فالستو می‌زند.

را در نوردیده بود؛ اما هوای سنگین پر از الکتریسیته بود. جملات زیر سخنانی است که آقای فرود با آنها توجه گسترده‌ای را برانگیخت و آن پیام را از آنتی‌پود که در صفحه قبل داده شده بود، استخراج دعانویس درچه کرد. اگر قرار بود شورش مورد بررسی قرار گیرد [فرود می‌نویسد]، دولت بهترین دعانویس شهر به بهترین دعانویس شهر دانش کامل‌تری نیاز داشت؛ و «یک طرح مدیریتی جدید» باید اتخاذ می‌شد «تا اطلاعات دقیقی از رفتار و انگیزه‌های مظنون‌ترین افراد به دست آید». «ماموران مفید و محرمی» که بتوان به سکوت و وفاداری آنها اعتماد کرد، «که تاریخ روزانه‌ی اعمال یک مرد را بنویسند»، بدون اینکه به خودشان خیانت دعا کنند، در دوبلین یافت نمی‌شد.

وزیر ایرلند از کابینه انگلیس درخواست کرد تا از میان خبرچین‌های طلسم خودشان، دو نفر را به عنوان خبرچین به خدمت بگیرد. دو نفر از افراد ارزشمند که جادو و طلسمات به توضیحات آقای اُرد پاسخ می‌دادند، اعزام شدند و نام یکی از آنها طلسم نویس جادو و طلسمات برای کسانی که از قبل به تاریخ آن زمان علاقه‌مند هستند، غافلگیرکننده خواهد بود. هر دعانویس راوند دو ایرلندی بودند. یکی از آنها کارآگاه ماهری به نام پارکر بود،[552] خطیبی چیره‌دست که می‌توانست پر سر و صداترین میهن‌پرستان را رسوا کند، و از قبل تا حدودی با طلسم آشوبگران اصلی آشنایی داشت. اُرد با کمی تردید از این مرد استقبال کرد.

او نوشت: «امیدوارم محتاط جادو و طلسمات باشد، زیرا او تا حدی باید از قدرت آسیب رساندن به ما با پرحرفی یا خیانت برخوردار باشد.»[553] دیگری کمتر از پدر اولری مشهور نبود، کسی بهترین دعانویس شهر جادو و طلسمات که سیاستمداران کاتولیک ایرلندی یادش را با ارادتی که به بت‌پرستی نزدیک می‌شود، می‌پرستند. اولری، همانطور که در جهان شناخته دعانویس قهدریجان شده بود، جذاب‌ترین واعظ، برجسته‌ترین جنجالی زمان خود بود. کشیشی که زبان تساهل را فرا گرفته بود، بر تمام آکوردهای فلسفه لیبرال تسلط داشت و مانند یک استاد آنها را می‌نواخت؛ ماموریتش این بود که علیه تعصب اقامه دعوی طلسم نویس کند، کشورش را به عنوان بره خونین، بدنام، مورد طعنه و ستم، اما همیشه برای دشمنانش دعا کند؛ مشتاق بود که انگلستان را متقاعد کند که دست خود را به سوی کلیسای کاتولیک دراز کند و در

عوض، ادای احترام محبت‌آمیز و قدردانی جاودانه را دریافت کند. اولری با فصاحت قابل قبول خود، راه خود را به قلب برک باز کرده بود. به نظر می‌رسید پیت به او لبخند می‌زند: اکنون به راحتی می‌توان حدس زد که چرا. دعانویس داران وقتی او [صفحه ۲۳۱]وقتی در کنوانسیون روتندا حاضر شد، تمام حضار برای استقبال از او برخاستند. اگر چنین مردی برای یک مأموریت آشکار آشتی فرستاده می‌شد، سوابقش این انتخاب را قابل درک می‌کرد. اما او به عنوان یک ابزار خیانتِ مزدور و مخفی، در پاسخ به درخواست یک خبرچین آموزش‌دیده، اعزام شد.[554] آنچه دولت واقعاً در مورد پدر اولیری فکر می‌کرد را می‌توان از زبان اُرد، وقتی دعا که به او گفته شد منتظرش باشد، فهمید.

«او دعا می‌توانست به تمام اسراری که کاتولیک‌ها به آن مربوط می‌شدند، پی ببرد» و کاتولیک‌ها به عنوان مروجان اصلی آشوب در دوبلین شناخته می‌شدند. اما با او نیز طلسم باید با احتیاط رفتار می‌شد، زیرا او یک کشیش دعانویس فولاد شهر بود. اُرد گفت: «آنها، همه آنها، نقشه‌های رذل می‌کشند؛ تنها فایده‌ای که می‌توان از آنها کشید، شاید این باشد که آنها را فریب دهیم و به طلسم ایده‌ای که به آن اعتقاد دارند، سوق دهیم.»[555] سر جونا بارینگتون، طلسم اُرد را «مردی سرد، محتاط و محتاط» توصیف می‌کند.[556] این نامه‌ها از برخی جهات این برداشت را تأیید می‌کنند. چند سال بعد، او به لقب لرد بولتون ملقب شد.

نامه او که ورود اولیری به دوبلین را به عنوان مأمور مخفی اعلام می‌کند، مورخ 23 سپتامبر 1784 است.[557] بیایید کمی به عقب نگاه کنیم و ببینیم سال گذشته چه اتفاقی افتاده است. [صفحه ۲۳۲] کنوانسیون دانگانون، که مزایای زیادی برای ایرلند به همراه داشت، با برگزاری مجامع ایالتی در لینستر، مانستر و طلسم نویس کانات دنبال شد. قطعنامه‌ها تصویب شدند، نمایندگان منصوب شدند و ملت مشتاقانه منتظر کنوانسیون بزرگ داوطلبان در دوبلین بود که سرنوشت ایرلند به آن وابسته اعلام شد. در همین حال، صد و شصت فرستاده ارتش داوطلب تشکیل جلسه دادند و لرد چارلمونت را به عنوان رئیس انتخاب کردند.

لباس‌های فرم قرمز در خیابان‌ها دیده می‌شد و نمایندگان، دو به دو، در میان صدای طبل‌ها و تکان دادن پرچم‌های ملی، از میان صفوف رژه می‌رفتند. ارل بریستول و اسقف دری با اسکورت دراگون‌ها به کنوانسیون رفتند.